I SAB/Wa 176/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 2 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. H., R. H., C. D., M. D., I. D., L. D., C. K., R. K., E. K. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji postanawia I. odrzucić skargę, II. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie solidarnie na rzecz skarżących E. H., R. H., C. D., M. D., I. D., L. D., C. K., R. K., E. K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

W dniu 13 czerwca 2024 r. E. H., R. H., C. D., M. D., I. D., L. D., C. K., R. K., E. K. (dalej: skarżący) złożyli skargę na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii (dalej: organ) w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 15 listopada 2021 r. znak: WS-III.7534.1.22.2021.MG o umorzeniu z mocy prawa postępowania. Organ wniósł o odrzucenie lub oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 dalej "ppsa"), skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W niniejszej sprawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia odwołania skarżący wnieśli w dniu 13 czerwca 2024 r. Tymczasem – jak wynika z akt administracyjnych – organ zakończył postępowanie odwoławcze decyzją z dnia 6 czerwca 2024 r., którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zauważyć trzeba, że w dniu 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę o sygn. II OPS 5/19 w której orzekł, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu uchwały podniesiono m.in., że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Wobec tego w świetle powyższego niedopuszczalne było merytoryczne odniesienie się przez Sąd do zarzutu bezczynności kierowanego pod adresem Ministra Technologii i Rozwoju i wydanie orzeczenie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa, bowiem skarga na bezczynność organu została wniesiona już po zakończeniu postępowania tj. po wydaniu decyzji ostatecznej. Wobec tego skarga - zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa – podlega odrzuceniu (zob. także postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. I OSK 438/22) Z uwagi na powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa, orzekł jak w punkcie I. sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł w myśl art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (pkt II sentencji).