II OSK 2527/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 1 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Go 215/24 w sprawie ze skargi D. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. T. (dalej skarżąca, skarżąca kasacyjnie) na decyzję Wojewody Lubuskiego (dalej Wojewoda) z 1 marca 2024 r. nr IB-II.7721.9.2024.MGło w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, wyrokiem z 20 czerwca 2024 r. o sygn. II SA/Go 215/24, oddalił skargę. Jak podano, z zebranego w sprawie materiału dowodowego – prawidłowo zweryfikowanego przez organy obu instancji – wynika, że w toku kontrolowanego postępowania wyjaśniającego inwestorzy przedłożyli wymaganą przepisami prawa dokumentację budowlaną, o której mowa w przepisach art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 1-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 418; dalej "Pr.bud."). W projekcie zagospodarowania terenu wskazano, że wzdłuż północnej i zachodniej granicy terenu będzie nasadzona zieleń wysoka. Z kolei wzdłuż granicy działkami nr [...] (własność skarżącej), [...], i [...] (zabudowa mieszkaniowa) będzie wykonany pas zieleni izolacyjnej zimotrwałej. Zdaniem Sądu I instancji nie może budzić wątpliwości, że został spełniony przewidziany w § 25 ust. 3 pkt 1 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.) nakaz odseparowania działalności gospodarczej m.in. w postaci pasa zieleni izolacyjnej, zimotrwałej. Również wykonanie muru oporowego w granicach działek obsadzonego tujami będzie stanowić dodatkową osłonę przed immisjami. Za prawidłowość rozwiązań projektowych odpowiedzialność ponosi projektant. Organ administracji nie bada rozwiązań projektowych z uwagi na zakres jego kompetencji, wymieniony w art. 35 ust. 1 (art. 15a ust. 1 i art. 20 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 95 Pr.bud.). Nie można również pominąć, że z uwagi na charakter inwestycji, zastosowane rozwiązania techniczne, jej oddziaływanie na sąsiednie nieruchomości, będzie w istocie stanowić minimalną uciążliwość dla otoczenia, na co zasadnie zwrócono uwagę w projekcie zagospodarowania terenu. Sąd I instancji podał, że planowana inwestycja jest zlokalizowana na nieruchomościach, które w m.p.z.p. są oznaczone jako teren A1.U5, czyli tereny zabudowy usługowo-produkcyjnej (§ 25 ust. 1 planu). Zgodnie z § 25 ust. 2 pkt 1 podstawowe przeznaczenie terenów to zabudowa związana z handlem hurtowym i detalicznym, transportem, przeładunkiem, magazynowaniem i przechowywaniem towarów, montażem i naprawą pojazdów i artykułów użytku osobistego i domowego, przetwórstwem, wraz z przynależnym zagospodarowaniem terenu. Dopuszczalne przeznaczenie terenów to pozostała zabudowa usługowa, obiekty biurowo-socjalne. Nie może budzić wątpliwości, że zabudowa związana z handlem – jak w niniejszej sprawie – stanowi podstawowe przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem U5 i dlatego regulacja zawarta w § 25 ust. 4 pkt 1 lit. d m.p.z.p. znajduje zastosowanie. Jako niezasadne uznano stanowisko skarżącej, w myśl którego projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany nie jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Obawy skarżącej w danym zakresie nie mogą stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu I instancji w zaskarżonej decyzji w sposób przekonujący wyjaśniono, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225; dalej: "rozporządzenie"). Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wywiodła skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") oparto skargę kasacyjną na naruszeniu przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art 7, 77 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej "Kpa."), poprzez niedostrzeżenie przez Sąd naruszenia przez organ art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa. polegającego na: 1. błędnej ocenie dowodu w postaci Projektu Zagospodarowania Terenu i Projektu Architektoniczno-Budowlanego w zakresie przyjętego rozwiązania wzdłuż granicy działki nr [...] (własność skarżącej) polegającego na wykonaniu pasa zieleni izolacyjnej (ligustr jajowatolistny oraz laurowiśnia odm. [...]) oznacza "skutecznie" zapobieganie wykraczaniu uciążliwości na teren działki skarżącej a także że skutecznie "odseparowuje" działalność gospodarczą od zabudowy mieszkaniowej skarżącej w szczególności bez wskazania ich szerokości i wysokości minimalnej, co może budzić wątpliwości czy warunek z § 25 ust. 3 pkt 1 lit. c planu został spełniony, 2. pkt 4 lit. f projektu zagospodarowania terenu wraz z mapami znajdującymi się w aktach sprawy, to jest pominięcie, że inwestor może zrealizować inwestycję zgodnie z § 7 ust. 5 pkt 2 lit. b planu miejscowego mimo, że w sytuacji, gdy ukształtowanie terenu wymaga pozyskania ziemi nierodzimej z innych nieruchomości. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. oparto skargę kasacyjną na naruszeniu przez Sąd I instancji prawa materialnego, tj.: 1. § 25 ust. 3 pkt 1 lit. c uchwały nr VIII.75.2011 Rady Miasta Zielona Góra z dnia 29 marca 2011 r. (m.p.z.p.) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 15a ust. 1 i art 20 ust. pkt 1 w zw. z art. 95 Pr.bud. to jest przyjęcie, że organ administracji publicznej nie bada rozwiązań projektowych w sytuacji, gdy planowane zamierzenie inwestycyjne (dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej przy zabudowie mieszkaniowej) wobec takiej a nie innej treści § 25 m.p.z.p. "wymusza" analizę rozwiązań projektowych w kontekście przyjętych rozwiązań projektowych, które muszą "w sposób skuteczny" zapobiegać wykraczaniu uciążliwości poza granice działki, w sytuacji gdy już sam Sąd stwierdza, że uciążliwość dla otoczenia (również sąsiedniej działki skarżącej) będzie mieć miejsce (choć o charakterze uciążliwości minimalnej), co oznacza naruszenie zakazu wykraczania uciążliwości poza granicę działki inwestycyjnej, a także w sytuacji gdy Sąd stopniując taką "wykraczającą" uciążliwość (według Sądu minimalną) wbrew przyjętemu stanowisko wynikającemu z powołanych przepisów Pr.bud. (na korzyść inwestora a przeciw drugiej strony - interesom skarżącej) dokonał jednak oceny projektu budowlanego w kontekście spełniania warunków z § 25 ust. 3 pkt 1 lit. c m.p.z.p., 2. § 25 ust. 4 pkt 1 lit. d m.p.z.p. w zw. z art 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pr.bud., poprzez błędną wykładnię i uznanie że jego wykładnia językowa prowadzi do wniosku, że koniecznym i wystarczającym warunkiem ustalenia planu parkingowego i garażowego jest spełnienie warunku dotyczącego planowanego zatrudnienia, o czym ma świadczyć użyty zwrot "co najmniej pokrywający potrzeby zatrudnionych", w sytuacji gdy prawidłowa jest wykładania oznaczająca, że program parkingowy i garażowy winien odnosić się do "zamierzonego sposobu użytkowania" a takiego warunku plan inwestora nie spełnia odnosząc się jedynie do ilości zatrudnionych pracowników sklepu (skoro parking jest również i przede wszystkim dla klientów sklepu) a więc spełnienie warunku dla zatrudnionych pracowników jest tu nie wystarczające, co potwierdza również treść ww. paragrafu, który przy warunku minimalnym odnosi się do liczby zatrudnionych w kontekście osób zatrudnionych, ale nie w usługach, ale w produkcji, tak więc minimalny wymóg 15-25 miejsc dotyczy osób zatrudnionych przy produkcji i nie zwalania inwestora z poszukiwania innych indywidualnych rozwiązań dla innych, nieprodukcyjnych, inwestycji, podlegających ocenie w kontekście art. 35 Pr.bud., 3. § 7 ust. 5 pkt 2 lit. b m.p.z.p. w zw. z art. 33 ust. 2 in fine oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Pr.bud., poprzez niewłaściwe zastosowanie to jest przyjęcie, że na tym etapie okoliczność przywiezienia ziemi przez inwestora nie ma znaczenia dla oceny zgodności inwestycji z planem miejscowym a takie stanowisko skarżącej (o przywiezieniu ziemi) jest jedynie jej obawami w sytuacji, gdy ma to znaczenie dla sprawy, zgodnie bowiem z art. 33 ust. 2 Pr.bud. inwestor zobowiązany byłby do przedłożenia do wniosku o pozwolenie na budowę pozwoleń wynikających z ustawy o odpadach i prawo wodne, co (nawożenie ziemi poza powyżej poziomu) również podlega ocenie w kontekście badania zgodności inwestycji z planem miejscowym bowiem w ww. § planu poprzez użycie zwrotu "z zastrzeżeniem przepisów o ograniczeniu zmian naturalnego ukształtowania" nakazuje się na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowy badanie również zgodności inwestycji z wyżej wymienionymi przepisami prawa. Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim (art. 185 § 1 p.p.s.a.), ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W piśmie z [...] września 2024 r. prokurent samoistny [...] sp.k. z siedzibą w [...] poinformował, że od [...] marca 2024 r. reprezentowana przez niego spółka nie jest właścicielem nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą [...], w związku z tym nie powinna być uczestnikiem niniejszego postępowania. W załączeniu przesłano odpis z KRS-u, aktualny wypis z księgi wieczystej nieruchomości oraz umowę jej sprzedaży z [...] marca 2024 r. (rep. [...]). W odpowiedzi na skargę kasacyjną, zawartej w piśmie z [...] września 2024 r., pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, poparł stanowisko i argumentację Sądu I instancji, zawarte w zaskarżonym wyroku. Skarżąca kasacyjnie w pismach z [...] listopada 2024 r., [...] listopada 2024 r., [...] listopada 2024 r. i [...] grudnia 2024 r. przedstawiła swoje stanowisko w niniejszej sprawie, załączając dokumentację zdjęciową. Pełnomocnik uczestnika przy piśmie z [...] sierpnia 2025 r. przedłożył poświadczone za zgodność z oryginałem decyzję Prezydenta Miasta Zielona Góra z 5 sierpnia 2025 r. umarzającą postępowanie w sprawie niezgodności z zapisami m.p.z.p. oraz pozwoleniem na budowę w zakresie niwelacji terenu (ziemią odpadową) przy realizacji pawilonu handlowego oraz protokół obowiązkowej kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa. Sąd I instancji przeprowadził bowiem kontrolę decyzji administracyjnej Wojewody stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Okoliczność, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z wynikiem tej kontroli nie stanowi naruszenia danych przepisów proceduralnych. Organy orzekające w kontrolowanym postępowaniu wyjaśniły i zbadały w sposób wystarczający wszystkie istotne kwestie dla postępowania sprawdzającego, o którym mowa w art. 35 Pr.bud. Wyjaśniły także powody, dla których uznały, że sporna inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w art. 5 Pr.bud. oraz przepisami techniczno-budowlanymi, w tym w szczególności z normą wyrażoną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud., które Sąd I instancji w całości podzielił. Zaskarżona decyzja zawiera ponadto elementy konieczne określone w przepisie art. 107 § 3 Kpa. i poddaje się kontroli sądowej. Wojewoda w sposób wyraźny przedstawił co legło u podstaw wydania spornej decyzji. Wyjaśniono, że na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Miejską Zielona Góra uchwałą nr VII.75.2011 z 29 marca 2011 r., nieruchomości zaś przeznaczone pod zabudowę, jak wskazuje załącznik graficzny do danej uchwały, zlokalizowane są na terenie jednostki A1.U5, które zgodnie z zapisami planu przeznaczone są pod zabudowę usługowo-produkcyjną. Zasady, nakazy oraz zakazy dotyczące kształtowania zabudowy tej jednostki planu zawarto w § 25. Skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji błędną ocenę dowodu w postaci projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego w danym zakresie, co w jej ocenie może budzić wątpliwości czy warunek z § 25 ust. 3 pkt 1 lit. c m.p.z.p. został spełniony. Podnosi też zarzut naruszenia pkt 4 lit. f danego projektu zagospodarowania wraz z mapami znajdującymi się w aktach sprawy, poprzez pominięcie, że inwestor może zrealizować inwestycję zgodnie z § 7 ust. 5 pkt 2 lit. b m.p.z.p., gdy ukształtowanie terenu wymaga pozyskania ziemi nierodzimej z innych nieruchomości. Nie sposób przyjąć tak przedstawionej argumentacji jako trafnej i zasługującej na uwzględnienie. Sąd I instancji wskazał bowiem, że skoro inwestor spełnił wszystkie wymagania określone prawem (art. 35 ust. 4 Pr.bud.), to organy nie miały podstaw do wydania decyzji odmownej. Jak stwierdził, rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z powołanymi przepisami Pr.bud., przepisami rozporządzenia czy też przepisami obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Wobec uznania braku sprzeczności decyzji o pozwoleniu na budowę z powyższymi normami, w tym w szczególności m.p.z.p. obowiązującym dla spornej inwestycji, zasadnie stwierdzono, że spowodowane jej realizacją dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Podkreślono, że jak wynika z zebranego materiału dowodowego, prawidłowo zweryfikowanego przez organy obu instancji, w toku kontrolowanego postępowania wyjaśniającego inwestorzy przedłożyli wymaganą przepisami prawa dokumentację budowlaną, o której mowa w przepisach art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 i art. 34 ust. 1-3 Pr.bud. W tych warunkach postawione przez skarżącą kasacyjnie zarzuty proceduralne nie mogły odnieść zamierzonego przez nią skutku. Przedmiotem oceny Sądu I instancji była ostateczna decyzja wydana przez Wojewodę o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji. W ramach tego postępowania organ architektoniczno-budowlany w trybie art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W toku prowadzonego postępowania stwierdzono, że projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany przedstawiony przez inwestorów został uzupełniony w zakresie, w jakim byli oni do tego zobowiązani, co skutkowało wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z [...] stycznia 2024 r. Odnosząc się do postawionych zarzutów naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. I tak, Sąd I instancji wyjaśnił, że spełniono przewidziany w § 25 ust. 3 pkt 1 lit. c m.p.z.p. nakaz odseparowania działalności gospodarczej m.in. w postaci pasa zieleni izolacyjnej, zimotrwałej. Wykonanie muru oporowego w granicach działek obsadzonego tujami będzie stanowić dodatkową osłonę przed immisjami. Podkreślono, że za prawidłowość rozwiązań projektowych odpowiedzialność ponosi projektant. Organ administracji nie bada rozwiązań projektowych z uwagi na zakres jego kompetencji, wymieniony w treści art. 35 ust. 1 (art. 15a ust. 1 i art. 20 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 95 Pr.bud.). Nie można było pominąć, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji, że z uwagi na charakter inwestycji, zastosowane rozwiązania techniczne, jej oddziaływanie na sąsiednie nieruchomości, będzie w istocie stanowić minimalną uciążliwość dla otoczenia, co wynika także z projektu zagospodarowania terenu. Sąd I instancji dokonał także analizy spełnienia przez Wojewodę obowiązku w zakresie oceny zgodności planu zagospodarowania terenu przedstawionego przez inwestora z § 25 ust. 4 pkt 1 lit. d m.p.z.p. Wyjaśnił bowiem, że planowana inwestycja jest zlokalizowana na nieruchomościach, które w m.p.z.p. są oznaczone jako teren A1.U5, czyli tereny zabudowy usługowo-produkcyjnej (§ 25 ust. 1 m.p.z.p.). Zgodnie z § 25 ust. 2 pkt 1 podstawowe przeznaczenie terenów to zabudowa związana z handlem hurtowym i detalicznym, transportem, przeładunkiem, magazynowaniem i przechowywaniem towarów, montażem i naprawą pojazdów i artykułów użytku osobistego i domowego, przetwórstwem, wraz z przynależnym zagospodarowaniem terenu. Za dopuszczalne przeznaczenie terenów to pozostała zabudowa usługowa, obiekty biurowo-socjalne. Stanął na stanowisku, że zabudowa związana z handlem – jak w niniejszej sprawie – stanowi podstawowe przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem U5 i dlatego regulacja zawarta w § 25 ust. 4 pkt 1 lit. d m.p.z.p. znajduje zastosowanie. Zapis § 25 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p. jest jednoznaczny i uprawniał do twierdzenia, że koniecznym i wystarczającym warunkiem ustalenia programu parkingowego i garażowego jest spełnienie warunku dotyczącego planowanego zatrudnienia, o czym świadczy użyty zwrot "co najmniej pokrywający potrzeby zatrudnionych". Akcentowane przez skarżącą kasacyjnie stanowisko odnośnie do "zamierzonego sposobu użytkowania", oznaczałoby dowolność w ustalaniu przez inwestorów ilości miejsc parkingowych i stwarzałoby trudność organom przy ocenie, czy jest to zgodne z postanowieniem m.p.z.p.. Zasadnie zatem organy uznały prawidłowość przedłożonego planu z warunkami określonymi w danym zakresie w m.p.z.p., co zasadnie zaaprobował Sąd I instancji. Dalej Sąd I instancji wskazał, że jak wynika z projektu budowlanego, przewiduje się wykonanie terenu inwestycji na aktualnym poziomie terenu w części północno-zachodniej, stąd przewiduje się niwelację terenu w miejscu znacznego obniżenia w północno-wschodnim narożniku terenu i wykonanie wzdłuż granicy z działkami [...], [...], [...] i [...] muru oporowego. Zasadnie przyjął, że niwelacja terenu zróżnicowanego jest dopuszczalna i wręcz niezbędna w procesie budowlanym, chociażby ze względów estetycznych, a także sztuki budowlanej (tak: wyrok WSA w Gliwicach o sygn. II SA/Gl 1615/19, dostępny w CBOSA). Zgodnie z § 7 ust. 5 pkt 2 lit. b m.p.z.p. w zakresie ochrony powierzchni ziemi i środowiska dopuszcza się wykorzystanie dla potrzeb niwelacji terenu mas ziemnych, stanowiących grunt rodzimy, usuwany lub przemieszczany, w związku z realizacją przedsięwzięcia lub realizacją elementów zagospodarowania terenu, z zastrzeżeniem przepisów o ograniczeniu zmian naturalnego ukształtowania. Według zaś art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1587) przepisów ustawy nie stosuje się do: niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. Nadto obawy skarżącej kasacyjnie dotyczące tego, że inwestor przywiezie na teren inwestycji z zewnątrz znaczne ilości mas ziemnych, co będzie oznaczało przetwarzanie odpadów, mają charakter przyszły i niepewny. Przyznać należy rację Sądowi I instancji w stwierdzeniu, że sygnalizowane obawy w danym zakresie nie mogą stanowić podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę (tak: wyrok WSA w Łodzi o sygn. II SA/Łd 328/20, dostępny w CBOSA). W zaskarżonej decyzji Wojewoda w sposób przekonujący wyjaśnił, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu. Wypada dodać, że jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, niwelacja terenu wymagać będzie przemieszczenia stosunkowo niewielkiej masy gruntu, a na terenie objętym sporną inwestycją znajduje się dostateczna ilość mas ziemnych niezbędnych do dokonania wymaganej sztuką budowlaną niwelacji terenu bez konieczności dowozu ziemi z zewnątrz. Zarzut zatem sformułowany w tym zakresie pozbawiony jest racjonalnych podstaw. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z uwagi na niezasadności postawionych zarzutów naruszenia prawa, skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu. W tej sytuacji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji wyroku.