II SA/Bd 989/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Pawełczak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2025 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.

1. Decyzją z dnia 4 sierpnia 2025 r. Prezydent Miasta Torunia (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") przyznał M. Z. (dalej: "skarżący") z dniem 4 sierpnia 2025 r. status bezrobotnego. Następnie decyzją z dnia 1 września 2025 r. Prezydent odmówił skarżącemu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem rejestracji, tj. 4 sierpnia 2025 r. Uzasadniając powyższe orzeczenie organ I instancji wskazał, że z przedstawionych dokumentów wynika, iż w dniu rejestracji suma okresów uprawniających do zasiłku, o którym mowa w ustawie z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 620 ze zm. – dalej: "ustawa o rynku pracy") przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, łącznie jest mniejsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. Dalej Prezydent wyjaśnił, że na podstawie przedłożonych zaświadczeń z ZUS do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczył okresy opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne od 3 lutego 2024 r. do 1 stycznia 2025 r., natomiast zgodnie z art. 261 ustawy o rynku pracy ze względu na wiek skarżący był zwolniony z obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy od 1 lutego 2021 r. Dalej organ wskazał, że od 2 stycznia 2025 r. do 2 lipca 2025 r. nastąpiła przerwa w opłacaniu składek społecznych z powodu pobierania zasiłku chorobowego, natomiast działalność gospodarczą skarżący wykreślił z dniem 7 lipca 2025 r. Podsumowując organ wskazał, że okresy opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne wyniosły 334 dni. Końcowo organ wyjaśnił, że warunek przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w postaci opłacania składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej oznacza stan faktycznego ich uiszczania, a nie jedynie istnienia tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczeń społecznych. W ocenie organu okres pobierania zasiłku chorobowego lub opiekuńczego w trakcie prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej nie może zostać uwzględniony do okresu ubezpieczeniowego. 2. Od powyższej decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie prosząc o ponowne rozpatrzenie jego wniosku o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 4 lipca 2025 r. skontaktował się z Powiatowym Urzędem Pracy w Toruniu celem uzyskania informacji o dokumentach potrzebnych do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Następnie w dniu 15 lipca 2025 r. po uzyskaniu stosownych dokumentów skarżący ponownie udał się do Powiatowego Urzędu Pracy w Toruniu, gdzie dowiedział się, że kolejkę należy zarezerwować przez Internet. Skarżący wskazał, że najbliższym możliwym terminem rejestracji był dzień 4 sierpnia 2025 r. W ocenie skarżącego system rezerwacji uniemożliwił mu wcześniejsze zarejestrowanie się w urzędzie. Ponadto wskazał, że opłacał wszystkie składki do ZUS od 42 lat. 3. W wyniku rozpatrzenia ww. odwołania, Wojewoda Kujawsko-Pomorski (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") decyzją z dnia 16 października 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Tym samym w ocenie Wojewody organy administracyjne nie są uprawnione do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Następnie organ wskazał, że nie budzi wątpliwości okoliczność, że skarżący został uznany z dniem 4 sierpnia 2025 r. za osobę bezrobotną, natomiast spór dotyczy możliwości przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda wskazał, że okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji przypadał od dnia 3 lutego 2024 r. do 3 sierpnia 2025 r. Następnie organ ustalił, że skarżący w okresie od 1 października 1994 r. do dnia 4 lipca 2025 r. prowadził działalność gospodarczą i z tego tytułu opłacał składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Natomiast w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania składki na ubezpieczenie społeczne zostały opłacone za okres od dnia 3 lutego 2024 r. do dnia 1 stycznia 2025 r., zaś od dnia 2 stycznia 2025 r. do dnia 2 lipca 2025 r. skarżący uprawniony był do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia chorobowego. Ponadto skarżący od dnia 1 lutego 2021 r. zwolniony był z obowiązku opłacania składek na Funduszu Pracy. W ocenie Wojewody warunek opłacania składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności spełniony zostaje w chwili faktycznego ich uiszczenia, a nie jedynie istnienia tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczeń społecznych. Okres pobierania zasiłku chorobowego w trakcie prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej jako okres nieskładkowy nie może zostać uwzględniony do okresu ubezpieczeniowego, od którego zależy przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. 4. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy żądając jej uchylenie w całości oraz uchylenia decyzji ją poprzedzającej. Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu – wydruku z Platformy usług elektronicznych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na okoliczność okresów w jakich skarżący uiszczał składki na ubezpieczenie społeczne. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 – dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 218 ust. 1 pkt 4 ustawy o rynku pracy przez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności – które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że skarżący nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 218 ust. 1 pkt 4 ustawy o rynku pracy; - art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art 218 ust. 1 pkt 4 ustawy o rynku pracy poprzez pominięcie w decyzji wszystkich udokumentowanych okresów opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, co skutkowało błędnym ustaleniem liczby dni spełnienia warunku składkowego; - art. 215 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 pkt 1b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 1749 ze zm.) poprzez oparcie się przez organ II instancji na ustaleniach organu I instancji bez przeprowadzenia postępowania we własnym zakresie terminów wpłat na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych; - art. 2 pkt 1 ustawy o rynku pracy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną dopiero od dnia rejestracji (4 sierpnia 2025 r.) podczas gdy decyzja o przyznaniu statusu bezrobotnego ma charakter deklaratoryjny, a skarżący spełnił przesłanki uzyskania statusu bezrobotnego już z dniem 4 lipca 2025 r. (data zakończenia działalności gospodarczej), co miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi zaprezentowano stosowną argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów. 5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: 6. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). 7. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 16 października 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta z dnia 1 września 2025 r., którą organ I instancji odmówił przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem rejestracji. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Zgodnie z art. 218 ust. 1 tej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się w PUP, z wyjątkiem art. 219 i art. 220, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: 1) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem zwolnienia ze składki kategorii osób, o których mowa w art. 261-265; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni; 2) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę; 3) świadczył usługi na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło lub umowy o świadczenie usług, do której stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, za które powinny być opłacone składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, z wyjątkiem art. 261, przy czym podstawę wymiaru tych składek stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca; 4) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności, z wyjątkiem art. 261, przy czym podstawę wymiaru tych składek stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę; 5) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę; 6) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę; 7) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z pracą za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-d, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia; 8) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant; 9) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Natomiast zgodnie z art. 261 ustawy o rynku pracy obowiązkowe składki na Fundusz Pracy opłaca się za osoby wymienione w art. 259 ust. 1, które nie osiągnęły wieku wynoszącego co najmniej 55 lat w przypadku kobiet i co najmniej 60 lat w przypadku mężczyzn. Zatem w świetle art. 218 ust. 1 pkt 4 ustawy o rynku pracy warunkiem uzyskania prawa do zasiłku przez osobę posiadającą status bezrobotnego jest legitymowanie się odpowiednim "stażem" czyli okresem, w którym osoba taka opłacała składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności w określonej przepisem wysokości. Chodzi tu łącznie o okres co najmniej 365 dni przypadających w czasie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w charakterze bezrobotnego. Z treści art. 218 ust. 1 pkt 4 ustawy o rynku pracy jednoznacznie wynika, że okres 365 dni nie musi mieć charakteru ciągłego, dopuszcza się przerwy, ważne jest jedynie, aby zaliczane okresy występowały w czasie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania i po zsumowaniu równe były przynajmniej 365 dniom (por. wyroki NSA: z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1880/17; z dnia 16 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3387/19). Podkreślić należy, że jedynym wyznacznikiem, od którego należy liczyć 18-miesięczny termin, o którym mowa w powyższym przepisie, jest dzień rejestracji w urzędzie pracy, a nie dzień zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. 8. Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że decyzją Prezydenta z dnia 4 sierpnia 2025 r. skarżącemu został przyznany status bezrobotnego. W tej sytuacji skarżący powinien zatem wykazać co najmniej 365 dni w ciągu 18 miesięcy poprzedzających wydanie powyższej decyzji, w których skarżący opłacał składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności w wysokości określonej w art. 218 ust. 1 pkt 4 ustawy o rynku pracy. Nadmienić w tym miejscu należy, że z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, że stosownie do art. 261 ustawy o rynku pracy, skarżący od dnia 1 lutego 2021 r. zwolniony jest z obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy, bowiem ukończył w tym dniu 60 rok życia. Na podstawie dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania, tj. zaświadczeń wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżący w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację w dniu 4 sierpnia 2025 r. – tj. od 3 lutego 2024 r. do 3 sierpnia 2025 r. nie wykazał odpowiedniego okresu uprawniającego do przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych wynoszącego co najmniej 365 dni. Do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczeniu podlega bowiem okres opłacania składki na ubezpieczenia społeczne od podstawy wymiaru składek równej lub wyższej niż kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres miesiąca za okres od 3 lutego 2024 r. do 1 stycznia 2025 r. Łącznie powyższy okres uiszczania stosownych składek wyniósł 334 dni. Ponadto prawidłowo uznały organy obu instancji, że zaliczeniu nie podlega okres pobierania zasiłku chorobowego z ubezpieczenia chorobowego w terminie od 2 stycznia 2025 r. do 2 lipca 2025 r. jako okres, za który nie było obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenie społeczne. Ponadto bezsporne w sprawie pozostaje, że skarżący z dniem 4 lipca 2025 r. zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej. W świetle przepisów art. 218 ust. 1 pkt 4 ustawy o rynku pracy przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych uwarunkowane jest opłacaniem składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności. Warunek ten w przypadku osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą oznacza stan faktycznego ich uiszczenia, a nie jedynie istnienia tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczeń społecznych – jak ma to miejsce np. w przypadku pracowników. Okres pobierania zasiłku chorobowego w trakcie prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej jako okres nieskładkowy, nie może więc zostać uwzględniony do okresu ubezpieczeniowego, od którego zależy przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie w powyżej wskazanym zakresie. Ponadto Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek, które obowiązany był uwzględnić z urzędu stwierdził, że jest ona zgodna z prawem, gdyż nie narusza ona ani przepisów materialnoprawnych ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym, mającym wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji na podstawie wszechstronnie zebranego i ocenionego materiału dowodowego wykazały wszystkie okoliczności niezbędne do wyjaśnienia sprawy w sposób przewidziany przepisami art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie miał zatem podstaw, aby zakwestionować stanowisko organu co do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei odnosząc się do zarzutu dotyczącego daty uznania skarżącego za osobę bezrobotną zaznaczyć należy, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest odmowa przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Natomiast status bezrobotnego został skarżącemu przyznany na podstawie decyzji Prezydenta z dnia 4 sierpnia 2025 r., która nie jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Ponadto z art. 218 ust. 1 ustawy o rynku pracy wprost wynika, że okres, o którym mowa w tym przepisie, oblicza się począwszy od dnia poprzedzającego dzień zarejestrowania zainteresowanego, wobec czego w postępowaniu dotyczącym przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych irrelewantna jest data zakończenia przez zainteresowanego prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym zarzut powyższy Sąd uznał za bezzasadny. 9. Rozpatrując złożony w skardze wniosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu – wydruku z Platformy usług elektronicznych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W świetle ww. przepisu przed sądem administracyjnym dopuszczalne jest prowadzenie dowodów wyłącznie z dokumentów i to w ograniczonym zakresie oraz w szczególnych warunkach, a jego celem jest wyjaśnienie istotnych wątpliwości co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Istota uzupełniającego postępowania dowodowego polega więc na jego przeprowadzeniu w sytuacji, gdy brak dowodu z dokumentu uniemożliwia lub znacznie utrudnia ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Nadto, dopuszczenie dowodu przez sąd jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (por. wyroki NSA z dnia 23 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 1054/21; z dnia 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 2846/21). Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił wniosek dowodowy skarżącego, bowiem nie ziściły się przesłanki określone w art. 106 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu nie zaistniały istotne wątpliwości, których wyjaśnienie byłoby niezbędne dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. W szczególności zważyć należy, że znajdująca się w aktach administracyjnych dokumentacja (zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 lipca 2025 r. oraz wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej) była wystarczająca do wyjaśnienia wszystkich kluczowych okoliczności w sprawie, zaś tutejszy Sąd nie powziął co do jej treści żadnych wątpliwości. 10. Podsumowując, skoro skarżący w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, nie opłacał składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w stosownej wysokości przez wymagany okres 365 dni, to nie sposób przyjąć, że została spełniona przesłanka z art. 218 ust. 1 pkt 4 ustawy o rynku pracy, warunkująca nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z tych wszystkich względów, rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.