II SA/Bk 792/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lipca 2020 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę

Skarga została wywiedziona na tle następujących zdarzeń faktycznych i prawnych. W dniu [...] stycznia 2019r. w Oddziale Celnym Drogowym w K. dokonano kontroli środka przewozowego marki S. o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze [...], którym był wykonywany przewóz drogowy. Na podstawie dokumentów okazanych przez kierowcę pojazdu, ustalono, że podmiotem wykonującym przewóz drogowy była firma P.H.U.A. w S. Przedmiotem przewozu były materiały i preparaty chemiczne używane w fotografii. W trakcie kontroli dokonano pomiaru parametrów pojazdu na wadze do dynamicznego ważenia pojazdu, spełniającej wymogi Rozporządzenia Ministra Gospodarki z 25 września 2007r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych oraz zgodnie z informacjami wskazanymi na znakach i tablicach. Pojazd na wniosek kierowcy, był zważony dwukrotnie. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół, do którego wpisano wyniki ważenie korzystniejsze dla podmiotu wykonującego przewóz. W wyniku pomiaru parametrów pojazdu, stwierdzono przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu o 3440 kg. tj. 43% przekroczenia dopuszczalnej wartości. W protokole kontroli stwierdzono, że pojazd jest nienormatywny i nie posiada wymaganego zezwolenia. Kierowca nie wniósł uwag do treści ustaleń protokołu, natomiast w pisemnym oświadczeniu złożonym w dacie kontroli wyjaśnił, że podczas wykonywania przewozu na trasie S.– M. uległ uszkodzeniu zawór w naczepie, który odpowiada za ciśnienie w poduszkach i ma bezpośredni wpływ na pomiar nacisku na poszczególne osie, dodając, że podczas jazdy nie był świadomy tego faktu. W trakcie wszczętego z urzędu przez Naczelnika P. Urzędu Celno – Skarbowego postępowania, przewoźnik S. Z. złożył wyjaśnienia, w których zakwestionował ustalenia protokołu kontroli i zaprzeczył stwierdzeniu, że dopuszczalny nacisk na osie pojazdu został przekroczony. Podał, że kierowca pojazdu zauważył awarię zaworu poziomującego osie naczepy dopiero w trakcie kontroli i zgłosił to funkcjonariuszowi oraz pracodawcy. Dodał, że nie jest możliwe, aby na trzeciej osi pojazdu nacisk wyniósł 11 440 kg przy wadze całego towaru 19 ton. Awaria spowodowała przechył naczepy i w związku z tym zafałszowany był wynik pomiaru. W dodatkowych wyjaśnieniach złożonych w odpowiedzi na zadane przez organ pytania szczegółowe, przewoźnik podał, że kontrolowany zespół pojazdów został załadowany w O. i po dokonaniu załadunku nie był doładowywany aż do momentu ważenia. Podał, gdzie zawór poziomujący został zakupiony przedstawiając fakturę zakupu z [...] lutego 2019r. oraz, gdzie został wymieniony i sprawdzony, przedstawiając fakturę z [...] lutego 2019r. Organ wystąpił do producenta naczepy z pytaniem o wpływ uszkodzenia zaworu poziomującego na pomiar nacisku osi naczepy, wyjaśnił kwestie związane z zakresem przeprowadzonych w dniu [...] stycznia 2019r. badań technicznych kontrolowanego zespołu pojazdów oraz dokonał ustaleń w zakresie wykonywanych przewozów kontrolowaną naczepą już po dacie ważenia z dnia [...] stycznia 2019r ale przed wymianą zaworu poziomującego dokonaną w dniu [...] lutego 2019r. Dysponując tak zebranym materiałem dowodowym, organ I instancji decyzją z 29 lipca 2019r. powołując się na art. 64 ust. 2, 140 aa ust. 1, ust. 2, ust.3, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2 i art. 140 ac ust. 2, 3,4 w związku z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 129 ust. 4a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2018r., poz. 1990 ze zm.) nałożył na S. Z. karę pieniężną w kwocie 15 000 złotych za brak zezwolenia kategorii VII na przewóz pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Organ w uzasadnieniu decyzji powołał się na ustalenia protokołu kontroli i ważenia zespołu pojazdów. Wskazał, że zgodnie z art. 64 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, zabroniony jest przewóz pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Następnie przytaczając treść przepisów dotyczących poszczególnych kategorii zezwoleń dla pojazdów o określonych wymiarach, rzeczywistej masie całkowitej oraz dopuszczalnych naciskach osi, uzależnionych od odległości miedzy osiami zespołu pojazdów, wskazał, że przy stwierdzonej w trakcie kontroli odległości między osiami składowymi kontrolowanego pojazdu, dopuszczalny nacisk osi nie mógł przekraczać łącznie 24 ton, a zatem dla kontrolowanego pojazdu z naczepą, o trzech osiach, nie mógł wynosić więcej niż 8 ton na poszczególną oś. Kontrola i ważenie wykazało, że doszło do przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi o 3440 kg tj. 43 % dopuszczalnej wartości, co uzasadniało nałożenie kary jak za brak zezwolenia kategorii VII. W myśl bowiem art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa o ruchu drogowym, za brak zezwolenia kategorii VII w przypadku gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu, przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20%, wysokość kary wynosi 15 000 złotych. Organ uznał, że nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania określone art. 140aa ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Organ przytoczył treść powyższego przepisu i stwierdził, że ustaleniu podległa kwestia, czy wobec podmiotu wykonującego przewóz wystąpiły przesłanki określone w art. 140aa ust. 1 lit. a i b ustawy tj. kwestia, czy w świetle okoliczności sprawy i dowodów, przewoźnik dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Organ nadmienił, że brak możliwości uzyskania zezwolenia na przewóz ładunku podzielnego, innego niż określony w zezwoleniu kategorii I i II nie oznacza, że w takiej sytuacji ruch nienormatywnych pojazdów jest dozwolony. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądów administracyjnych (wyrokiem NSA sygn. II GSK 1888/15 i WSA w Warszawie sygn. VI SA/Wa 3162/15) przejazd pojazdem nienormatywnym w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych do uzyskania zezwolenia na taki przejazd, oznacza przejazd bez zezwolenia w rozumieniu art. 64 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Organ podkreślił, że kontrolne ważenie pojazdu wykazało przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osi naczepy o 3440 kg. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynikało, ze w dniu [...] stycznia 2019r. zostało przeprowadzone badanie techniczne kontrolowanej naczepy, które wykazało, że naczepa i cały pojazd jest sprawny. Przedmiotem przewozu był towar w postaci materiałów i preparatów chemicznych używanych w fotografii tj. ładunek podzielny. Sposób przewozu ładunku podzielnego z założenia jest zależny od przewoźnika, bowiem to od niego zależy, czy towar zostanie przewieziony partiami, czy też zostanie rozlokowany w pojeździe tak, aby nie powstały ponadnormatywne naciski osi. Z danych zgromadzonych w toku postępowania wynika, że kontrolowaną naczepą z niewymienionym jeszcze zaworem (do wymiany doszło [...] lutego 2019r.) były dokonywany po dacie kontrolnego ważenia inny przewóz, mający miejsce [...] lutego 2019r. i nie wykazano wówczas przekroczenia nacisków osi. Organ wskazał na stanowisko producenta naczepy wyrażone pismem z [...] maja 2019r., zgodnie z którym wpływ uszkodzenia zaworu poziomującego na rozkład masy towaru na poszczególnych osiach, nie jest jednoznaczny, gdyż zależy od rodzaju uszkodzenia oraz innych czynników. Organ nawiązał do treści wyroków NSA w sprawach II GSK 2559/16 i II GSK 404/10 oraz WSA w Warszawie sygn. VI SA/Wa 568/15. Stwierdził w nawiązaniu do stanowiska sądów administracyjnych, że uchylenie się przez przewoźnika od odpowiedzialności wymaga wykazania, że przewoźnik działał z należytą starannością, zaś do naruszenia doszło z przyczyn, na których wystąpienie przewoźnik nie miał wpływu. Wobec braku definicji należytej staranności w Prawie o ruchu drogowym, należy się posłużyć regulacją zawartą w art. 355 § 2 K.c., wiążącą należytą staranność ze starannością wymaganą od podmiotów gospodarczych z zawodowym charakterem prowadzonej działalności. Od przewoźnika wymagana jest staranność profesjonalisty a zatem – w przypadku naruszenia przepisów - przewoźnik jest zobligowany do wskazania okoliczności i dowodów potwierdzających, że należytej staranności dochował i nie miał wpływu na powstałe naruszenie. Przyczyna naruszenia przepisów ekskulpująca przewoźnika winna być następstwem niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń, przy czym istnieje domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenia prawa przez kierowcę. Organ podkreślił, że do przedwozów drogowych mają zastosowanie wydane przez Komisję Europejską wytyczne odnośnie dobrej praktyki w zakresie mocowania ładunków w transporcie drogowym, z których wynika konieczność sprawdzenia sposobu zładowania ładunku i należytego jego rozmieszczenia oraz kontroli bieżącej w czasie przewozu stanu zamocowania ładunku. Organ podkreślił, że podpisany bez uwag kierowcy protokół z kontrolnego ważenia pojazdu ewidentnie wskazał na przekroczenie nacisku na osi przyczepy przy braku przekroczenia masy całkowitej pojazdu oraz wskazał, że z oświadczenia kierowcy kontrolowanego pojazdu wynikało, ze podczas jazdy nie był on świadomy faktu, że uległ uszkodzeniu zawór poziomujący naczepy. Zasadne zatem było nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych jak za brak zezwolenia kategorii VII na wykonywanie przewozów. W odwołaniu od tej decyzji S. Z. wyraził wątpliwość co do legalności dokonanego pomiaru oraz zakwestionował sposób podejścia urzędnika celnego do postępowania. Wskazał na zasady ogólne postępowania administracyjnego i zarzucił ich naruszenie przez organ I Instancji. Podkreślił, że nie miał wiedzy jako strona ,że była prowadzona korespondencja organu z producentem naczep, co uniemożliwiło mu zadanie producentowi własnego pytania. Podtrzymał twierdzenie, że wyłącznie awaria zaworu poziomującego zawieszenie naczepy miała wpływ na rozłożenie masy ładunku. Wskazał, że zawór w dniu badania technicznego [...] stycznia 2019r. był sprawny ale uległ awarii następnego dnia. Stwierdził, że kontrolne ważenie w dniu 26 stycznia 2019r. nie powinno było nastąpić, bo pojazd był niesprawny. Odwołujący się podkreślił, że: - pojazd po załadunku w O. nie był doładowywany do momentu ważenia; - awaria zaworu została zgłoszona do serwisu M. w L.; - nowy zawór poziomujący został zakupiony w firmie "T." w C.; - po naprawie dokonano sprawdzenia pojazdu pod katem prawidłowości działania zaworu i całego układu poziomującego osie w serwisie M. w L. Odwołujący się zaprzeczył, że naprawy zaworu dokonano dopiero [...] lutego 2019r. stwierdzając, że wtedy doszło tylko do wystawienia faktury. Nie podając dokładnej daty naprawy stwierdził, że odbyła się ona zaraz po stwierdzeniu awarii oraz podał, że organ tej okoliczności należycie nie sprawdził a miało to istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Odwołanie nie zostało uwzględnione. Decyzją z dnia [...] września 2019r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej, organ II instancji nawiązując do zarzutów odwołania, stwierdził, że nie są one trafne. Podkreślił, że przeprowadzone w dniu [...] stycznia 2019r. badanie techniczne pojazdu wykazało, że zawór poziomujący naczepy jaki i cały pojazd był sprawny. Ponadto kontrolowana naczepa była wykorzystywana do prowadzonej działalności już po kwestionowanym ważeniu pojazdu a przed wymianą zaworu. Kierowca powrócił do bazy transportowej po wykonaniu kontrolowanego przewozu w dniu [...] stycznia 2019r. Następnie w dniu [...] stycznia 2019r. naczepa rozpoczęła kolejny przewóz. W okresie od [...] stycznia 2019r. do [...] lutego 2019r. dwukrotnie wraz z pojazdem silnikowym przekraczała granicę Polski przez przejście w K. ([...] lutego 2019r. i [...] lutego 2019r.). Przy przekraczaniu granicy nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie. Z tych przyczyn organ II instancji stwierdził, że nie daje wiary wyjaśnieniom strony, że w dniu [...] stycznia 2019r. został uszkodzony zawór ciśnieniowy. Organ podkreślił, że z akt sprawy nie wynika, że pojazd był naprawiany przed [...] stycznia 2019r. Usługę naprawy zaworu poziomującego wykonano dopiero w dniu [...] lutego 2019r. co potwierdza faktura, która jest dokumentem stwierdzającym wykonanie danej usługi. Organ podkreślił, że na fakturze wpisana jest też data wykonania usługi a zatem nie ma podstaw do twierdzenia, że naprawa miała miejsce wcześniej jak podaje skarżący. Organ odwoławczy stwierdził, że wszystkie istotne kwestie zostały w sprawie wyjaśnione i należycie ocenione. Brak zbieżności oceny przeprowadzonych dowodów z oczekiwaniami strony, nie świadczy o niekompletności materiału dowodowego i wadliwości decyzji. Organ zaakcentował, ze strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu. Podzielił również ocenę prawną sprawy dokonaną przez organ I instancji poprzez powielenie przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji. Powtórzył za organem I instancji, że z protokołu kontroli i dowodu rejestracyjnego wynika, że kontrolowana naczepa S. [...] o numerze rej. [...] jest pojazdem posiadającym 3 osie o dopuszczalnym nacisku na osie nie przekraczającym 8 ton. W toku kontroli ujawniono zaś przekroczenie nacisku osi o 3440 kg tj. o 43% dopuszczalnej wartości. Przekroczenie powyżej 20 % dopuszczalnego nacisku na oś, wymagało od przewoźnika posiadania zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych. W myśl przytoczonych przepisów za brak zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi napędowej pojazdu przekracza 20 % wartości, ustala się karę w wysokości 15 000 złotych. We wniesionej do sadu administracyjnego skardze na powyższą decyzję ostateczną przewoźnik S. Z. podtrzymał twierdzenia odwołania ujmując je w następujących zarzutach: - naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w wyniku czego organ arbitralnie przyjął za udowodnione okoliczności faktyczne istotne dla sprawy pomijając skutki awarii zaworu poziomującego, mającej wpływ na rozkład masy ładunku, a także pomijając konieczność przeprowadzenia w sposób prawidłowy procedury ważenia pojazdu oraz błędnie ustalając, ze doszło do wykonywania przewozu pojazdem nienormatywnym; - naruszenia art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego i arbitralnego stwierdzenia, że doszło do wykonania przewozu pojazdem nienormatywnym w sytuacji gdy wskazano przebieg usterki i procedurę jej naprawy oraz poprzez dowolne uznanie, że data wystawienia faktury za usługę naprawy potwierdza datę wykonania naprawy; - naruszenia art. 138 §1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji konieczności jej uchylenia; - naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 140aa ust. 4 lit. a-b ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez wszczęcie postępowania i jego prowadzenie, w sytuacji gdy wykonujący przejazd dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia a nierównomierny rozkład nacisku na osie był wynikiem awarii pojazdu. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w którym doszło do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych a ustalone fakty, mające prawotwórcze znaczenie i wynikające z przeprowadzonych dowodów, zostały ocenione przez organy obu instancji bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Bezspornym jest, że przeprowadzone w dniu [...] stycznia 2019r. w Oddziale Celno – Drogowym w K. tj. na przejściu drogowym na drodze krajowej nr 19, kontrolne ważenie środka przewozowego marki Scania o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze [...], którym był wykonywany przewóz drogowy, wykazało przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu o 3440 kg. tj. o 43% przekroczenia dopuszczalnej wartości. Ważenia dokonano dwukrotnie (na prośbę kierowcy) a jego wynik, korzystniejszy dla podmiotu wykonującego przewóz, został ujawniony w sporządzonym protokole. Do treści ustaleń protokołu kierowca obecny przy ważeniu nie wniósł uwag. Jak wynika z akt administracyjnych ważenia dokonano wagą posiadającą legalizację, spełniającą wymogi Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007r., poz. 1345), co znalazło odzwierciedlenie w punkcie 10 ustaleń protokołu. Bezspornym jest, że ważonym pojazdem przewożone były materiały i preparaty chemiczne używane w fotografii, stanowiące ładunek podzielny. W protokole z ważenia pojazdu stwierdzono, że pojazd jest nienormatywny. Zgodnie z art. 2 pkt 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach ustawy o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego, są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach ww. ustawy. Zgodnie zaś z art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się po drogach publicznych na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym (vide: art. 64 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym). Zezwolenie kategorii VII wydawane jest dla pojazdów: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. W myśl art. 41 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Z protokołu kontroli oraz z zapisów w dowodzie rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu wynikało, że kontrolowana naczepa S. o numerze rejestracyjnym [...] jest pojazdem posiadającym trzy osie, co – w świetle § 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002r.) w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 2022) i zważywszy na stwierdzoną odległość między osiami kontrolowanej naczepy – oznaczało, że łączny dopuszczalny nacisk osi kontrolowanej naczepy nie mógł przekroczyć 24 ton a na poszczególne osie naczepy wynosił 8 ton. Ważenie wykazało przekroczenie nacisku na trzecią oś naczepy o 3440 kg. tj. o 43 % dopuszczalnej wielkości nacisku. Zgodnie z art. 64 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. W przedmiotowej sprawie zezwolenia na przewóz kategorii I i II nie mogły być wydane, gdyż zezwolenie kategorii I dotyczy wyłącznie poruszania się po drogach gminnych, powiatowych i wojewódzkich, natomiast zezwolenie kategorii II jest zastrzeżone dla pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej. Stosownie do art. 140ab ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w przypadku naruszenia zakazu wynikającego z art. 64 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, nakłada się karę pieniężną jak za brak zezwolenia. W kontrolowanej sprawie zważywszy na stwierdzone przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś naczepy o 3440 kg. tj. o 43 % dopuszczalnej wartości, należało nałożyć karę jak za brak zezwolenia kategorii VII. W myśl zaś art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, za brak zezwolenia kategorii VII, w przypadkach innych niż określone w lit. a i b tj. w przypadku, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości więcej niż o 20 %, wysokość kary wynosi 15 000 złotych. Podkreślić należy, że przejazd pojazdem nienormatywnym w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych do uzyskania zezwolenia na taki przejazd, także oznacza przejazd bez zezwolenia w rozumieniu art. 64 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym (vide: wyrok NSA w sprawie o sygn. II GSK 1888/15 i WSA w Warszawie o sygn. VI SA/Wa 3162/15). Nie ma zatem znaczenia, że przejazd pojazdem nienormatywnym, którym jest przewożony ładunek podzielny jest możliwy tylko na podstawie zezwoleń kategorii I i II, których z przyczyn wcześniej opisanych skarżący by nie uzyskał (poruszał się po drodze krajowej i innym rodzajem pojazdu niż przewidziany dla zezwoleń kategorii II). Zarzuty skargi nie podważają ustalonych faktów oraz wniosków wyprowadzonych z ustaleń organów. Stanowią zresztą powtórzenie zarzutów odwołania, do których szczegółowo się odniósł organ II instancji, zasadnie nie przyznając słuszności tym zarzutom. Twierdzenie, że przyczyną przekroczenia nacisku na oś naczepy była awaria zaworu poziomującego zawieszenie naczepy, stoi w sprzeczności z ustalonymi faktami. Po pierwsze faktem sprawdzenia stanu technicznego pojazdu w przeddzień kontroli ([...] stycznia 2019r.), w czasie których to badań nie stwierdzono awarii zaworu poziomującego naczepy i cały pojazd uznano za sprawny. Po drugie faktem naprawy zaworu dopiero w dniu [...] lutego 2019r. i po trzecie faktem dokonywania przewozów naczepą z niewymienionym zaworem między tymi datami. Jak ustalił organ II instancji, kierowca powrócił do bazy transportowej po wykonaniu kontrolowanego przewozu w dniu [...] stycznia 2019r. Następnie w dniu [...] stycznia 2019r. naczepa rozpoczęła kolejny przewóz. W okresie od [...] stycznia 2019r. do [...] lutego 2019r. dwukrotnie wraz z pojazdem silnikowym przekraczała granicę Polski przez przejście w K. ([...] lutego 2019r. i [...] lutego 2019r.). Przy przekraczaniu granicy nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie. Zasadnie zatem, zdaniem Sądu, organ II instancji stwierdził, że nie daje wiary wyjaśnieniom strony, że w dniu [...] stycznia 2019r. został uszkodzony zawór ciśnieniowy. Z akt sprawy nie wynika, by pojazd był naprawiany przed [...] stycznia 2019r. Usługę naprawy zaworu poziomującego wykonano dopiero w dniu [...] lutego 2019r. co potwierdza faktura, która jest dokumentem stwierdzającym wykonanie danej usługi. Ocena przeprowadzonych dowodów jest logiczna i spójna. Podważając tę ocenę w zarzutach skargi, skarżący nie dokumentuje twierdzeń odwrotnych do faktów wynikających z ustaleń organu. Gołosłownie podtrzymuje zarzuty odwołania. Skład orzekający w pełni podziela ocenę organów obu instancji co do braku przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, opisanych art. 140aa ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Okoliczności sprawy i dowody nie wskazują bowiem – jak trafnie uznały organy - że skarżący dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Sposób przewozu ładunku podzielnego, definiowanego jako ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody, może być podzielony (vide: art. 2 pkt 35 Prawa o ruchu drogowym) z założenia jest zależny od przewoźnika, ponieważ od niego zależy decyzja co do przewozu ładunku podzielnego partiami, czy też rozmieszczenia go w pojeździe w sposób zapobiegający przesunięciom i powstaniu nienormatywnych nacisków osi. Z art. 140aa ust. 3 pkt 1 w związku z art. 140aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym wynika wprost, że podmiot wykonujący przejazd odpowiada za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia. Odpowiedzialność ta wynika z samego faktu przejazdu pojazdem nienormatywnym będącego skutkiem np. niesprawdzenia normatywności pojazdu przez przewoźnika po jego załadowaniu. Nie sprawdzając, czy pojazd spełnia określone normy, w tym w szczególności w zakresie nacisków osi, nie dochowuje należytej staranności wymaganej od niego przy realizacji czynności związanych z przewozem ładunku i tym samym ma wpływ na powstanie naruszenia. Z tych przyczyn Sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).