II SA/Gd 5/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor sądowy WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Protokolant Specjalista Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 20 listopada 2025 r. nr WI-IV.7840.3.4.2025.ESD w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącego M. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

M. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Wojewody Pomorskiego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 4 czerwca 2025 r. Prezydent Miasta Słupska (dalej jako: "organ I instancji", "Prezydent") zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. Sp. z o. o. (dalej jak: "inwestor") pozwolenia na budowę. Wojewoda Pomorski (dalej jako: "organ odwoławczy", "Wojewoda"), po rozpoznaniu odwołania złożonego przez A.A.-Z.Z., decyzją z dnia 16 lipca 2025 r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Wojewody odwołujących należało uznać za strony postępowania dotyczącego inwestycji zaplanowanej na działce nr [...] przy ul. [...] w S. Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent decyzją z dnia 8 października 2025 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych (jednolokalowych) w zabudowie bliźniaczej wraz z wewnętrzną instalacją gazową, kanalizacją deszczową ze zbiornikami retencyjnymi, wewnętrzną linią zasilającą oraz zagospodarowaniem terenu (ciągi pieszo – jezdne, miejsca postojowe dla samochodów osobowych, miejsca do gromadzenia odpadów) przy ul. [...] w S. na działce nr [...]. Wojewoda Pomorski, po rozpoznaniu odwołania M. S. (dalej jako: "strona", "skarżący"), decyzją z dnia 20 listopada 2025 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, przywołując treść przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm.) Wojewoda wyjaśnił, że działka inwestycyjna znajduje się na obszarze objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Dzielnica Mieszkaniowa Zachód", zatwierdzonym uchwałą Nr XXXIV/406/04 Rady Miejskiej w Słupsku z dnia 29 grudnia 2004 r., ze zmianami: Uchwała Nr XXXVI 1/460/17 Rady Miejskiej w Słupsku z dnia 29 marca 2017 r., Uchwała Nr XLIV /6S3/22 Rady Miejskiej w Słupsku z dnia 30 marca 2022 r. - na terenie oznaczonym w planie symbolem 6.MN, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, na którym dopuszczono zabudowę wolnostojącą lub bliźniaczą. W przedmiotowej sprawie zaprojektowano cztery budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej, a zatem został spełniony warunek zgodności projektu z ustaleniami m.p.z.p. Za niezrozumiałe jednocześnie uznał Wojewoda stanowisko strony przyjmującej, że w rzeczywistości budynki będą dotyczyły czterech gospodarstw domowych. Organ zauważył, że każdy z budynków w zabudowie bliźniaczej będzie stanowił odrębne gospodarstwo z odrębnymi instalacjami: wodno - kanalizacyjnymi, gazowymi czy elektroenergetycznymi. Zdaniem organu instalowanie jednej wspólnej sieci dla wszystkich segmentów byłoby pozbawione logiki. W dalszej kolejności, ustosunkowując się podnoszonej przez stronę kwestii związanej z powierzchnią działki budowlanej Wojewoda wyjaśnił, że sporna decyzja dotyczy zezwolenia na budowę budynków i nie porusza kwestii ewentualnego podziału działki nr [...], ponieważ organ architektoniczno - budowlany nie posiada kompetencji w tym zakresie. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera nakazu, aby na jednej działce budowlanej znajdował się jeden dom jednorodzinny. Następnie Wojewoda wskazał, że zgodnie z planem nieprzekraczalne linie zabudowy dla obszaru 6.MN należy zachować w odległości 12,5 m od linii napowietrznej 110kV, w odległości 6m od pasa ulicy zbiorczej 5.KZ i 2.KZ (ul. [...]), w odległości 4 m od pozostałych pasów drogowych ulic lokalnych i dojazdowych oraz od pozostałych granic działek. Budynki usytuowano zgodnie z nieprzekraczalnymi liniami zabudowy od strony pasów drogowych: 2.KZ w odległości ok. 39 m, od strony 4.KD w odległości ok. 40 m i od strony 5.KL w odległości ok. 20 m, określonymi na rysunku planu. Ściany projektowanych budynków usytuowane są w odległościach zgodnych z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tj. 6,20 m, 7,28 m, 7,0 m i 5,3 m od granicy działki. Projektowane budynki są zlokalizowane w takiej odległości od istniejącego budynku mieszkalnego na dz. nr [...] i budynku w trakcie realizacji na działce [...], która umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zlokalizowanych w tych budynkach. Projektowane budynki usytuowane w odległości 7,0 m, 14,30 m, 30,6 m i 37,9 m od granicy z działką nr [...], której skarżący jest współwłaścicielem, nie wprowadzają żadnych ograniczeń w zabudowie tej działki, która jest już zagospodarowana jako droga wewnętrzna o szer. 8,0 m z jezdnią z płyt betonowych o szerokości 4,5 m. Obsługa komunikacyjna została w planie przewidziana z otaczających dróg lokalnych, dojazdowych i ulicy zbiorczej 2.KZ (ul. [...]). Działka inwestycyjna posiada dostęp do dróg publicznych ul. [...] i ul. [...] przez drogę wewnętrzną dz. nr [...]. Wojewoda podniósł następnie, że dla działki nr [...] jest prowadzona księga wieczysta nr [...], a dla działki nr [...] jest prowadzona księga wieczysta nr [...]. Inwestor – S. Sp. z o. o. - jest ujawnionym w księdze wieczystej właścicielem działki nr [...]. Nie figuruje natomiast jako współwłaściciel działki nr [...]. W dziale l-Sp księgi wieczystej nr [...] dla działki nr [...] znajdują się dwa zapisy, a mianowicie: 1) nieodpłatna służebność gruntowa na rzecz każdoczesnych właścicieli nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...] położona w obrębie [...] miasta s., polegająca na prawie przechodu i przejazdu przez działkę nr [...]-[...] na całej ich szerokości, celem zapewnienia dostępu do drogi publicznej - nr kw działki obciążonej: [...]; 2) nieodpłatna i nieograniczona czasem służebność gruntowa, przebiegająca w granicach działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...], polegająca na udostępnieniu uprawnionemu z tytułu służebności, opisanej części nieruchomości obciążonej w celu: wykonania na nieruchomości obciążonej podziemnej sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, instalacji deszczowej , instalacji energetycznej, instalacji gazowej; wykonywania wszelkich koniecznych prac związanych z eksploatacją, modernizacją, remontami, usuwaniem awarii wyżej opisanych sieci i instalacji; wykonywania wszelkich prac związanych z ochroną znaków oraz oznakowań wyżej opisanych sieci i instalacji - nr kw działki obciążonej: [...]. Ponadto, w dziale III księgi wieczystej nr [...] dla działki nr [...], będącej współwłasnością strony, znajdują się, między innymi, wpisy: 1) nieodpłatnej służebności gruntowej na rzecz każdoczesnych właścicieli nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...] położona w obrębie [...] miasta S., polegająca na prawie przechodu i przejazdu przez działkę nr [...]-[...] na całej ich szerokości, celem zapewnienia dostępu do drogi publicznej - nr KW działki władnącej: [...]; 2) nieodpłatnej i nieograniczonej czasem służebności gruntowej, przebiegającej w granicach działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...], polegającej na udostępnieniu uprawnionemu z tytułu służebności, opisanej części nieruchomości obciążonej w celu: wykonania na nieruchomości obciążonej podziemnej sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, instalacji deszczowej, instalacji energetycznej, instalacji gazowej; wykonywania wszelkich koniecznych prac związanych z eksploatacją, modernizacją, remontami, usuwaniem awarii wyżej opisanych sieci i instalacji; wykonywania wszelkich prac związanych z ochroną znaków oraz oznakowań wyżej opisanych sieci i instalacji - na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o obszarze 0,1129ha, położonej przy ul. [...] w obrębie ewidencyjnym m. [...] nr [...] w s., gminie S., powiecie S., województwie p. dla której prowadzona jest KW nr [...]. W związku z powyższym, w ocenie Wojewody, dostęp działki inwestycyjnej do drogi jest zapewniony. Organ zauważył jednocześnie, że we wskazanych wyżej zapisach nie znajduje się natomiast warunek, że przejście i dojazd dotyczą tylko jednego budynku. W dalszej kolejności Wojewoda podniósł, że plan miejscowy zakłada procentowy udział powierzchni wolnej od zabudowy w stosunku do powierzchni działki - 50 w tym 20 powierzchni biologicznie czynnej. Powierzchnia wolna od zabudowy wynosi 592,68 m2, co stanowi 52,49% powierzchni działki i jest większa od wymaganych 50; natomiast powierzchnia biologicznie czynna wynosi 536,32 m2, co stanowi 47,50% powierzchni działki i jest większa od wymaganych 20, zatem powyższe warunki zostały spełnione. W planie określono, że nowoprojektowana zabudowa może posiadać maksymalnie 2 kondygnacje nadziemne w przypadku zastosowania dachu płaskiego lub 1 kondygnację z poddaszem w przypadku dachu stromego oraz maksymalnie jedną kondygnację podziemną. Każdy z budynków posiada 1 kondygnację nadziemną z poddaszem użytkowym w stromym dachu, brak kondygnacji podziemnej. Projektowany poziom posadzki parteru wynosi h=0,20 m ponad poziomem przyległego terenu. W planie natomiast poziom ten ustalona maksymalnie na 0,60 m. Zaprojektowano dachy strome dwuspadowe o kącie pochylenia 35°, czyli zgodnie z planem miejscowym, który dopuszcza dachy strome dwuspadowe symetryczne lub wielospadowe o nachyleniach od 25° do 50°. Na działce inwestycyjnej zaprojektowano 4 miejsca postojowe, po 1 miejscu postojowym dla każdego budynku na terenie nieruchomości - zgodnie z dyspozycją zawartą w planie miejscowym. Nie zawarto w nim wskaźników ilości miejsc postojowych. W ocenie Wojewody niezrozumiała jest podnoszona przez stronę konieczność zapewnienia miejsc dla osób niepełnosprawnych i osób przyjezdnych. Wojewoda zauważył jednocześnie, że Prezydent dokonał analizy obszaru 6.MN i wskazał, że na całym obszarze 6.MN (50 budynków mieszkalnych jednorodzinnych) w 47 budynkach zapewniono 1 miejsce postojowe na 1 lokal mieszkalny i tylko w 3 budynkach zapewniono więcej niż 1 miejsce postojowe na 1 lokal mieszkalny. Obowiązujące przepisy prawa nie wymagają zapewnienia miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych przy budynkach mieszkalnych jednorodzinnych. Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że urządzenie miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych wynika nie tylko z § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 125 ze zm.; dalej jako: "rozporządzenie MI"), ale także z ogólnej regulacji art. 5 ust. 1 pkt 4 i 4a Prawa budowlanego, która określa wymóg zapewnienia niezbędnych warunków do korzystania przez osoby niepełnosprawne, w tym osoby starsze, z obiektów użyteczności publiczne] i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego. Wojewoda wyjaśnił, że na działce nr [...] zaprojektowano przepuszczalne utwardzenia z drobnowymiarowych, betonowych kostek ekobruku ułożonych na podbudowie o grubości 60 cm z pospółki żwirowej o różnej frakcji, co wypełnia postanowienie planu odnośnie nakazu stosowania drobnowymiarowych elementów zapewniających infiltrację wód opadowych. W części opisowej projektu zagospodarowania terenu wskazano, że wyznaczono miejsce na terenie nieruchomości (zgodnie z projektem zagospodarowania terenu) na śmietniki w formie placyku gospodarczego utwardzonego betonowymi elementami drobnowymiarowymi, przepuszczalnymi dla wód opadowych - eko-bruk. Z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, że przy każdym budynku zaprojektowano śmietniki w formie placyków gospodarczych o wymiarach 1,5 m x 2,5 m. Plan zakłada konieczność zapewnienia miejsca gromadzenia odpadów stałych, które należy przewidzieć na terenie posesji, co zostało spełnione. Zgodnie natomiast z § 23 ust. 4 rozporządzenia MI w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej nie określa się odległości posadowienia tych miejsc od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, ani od granicy działki budowlanej. Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika natomiast, że wody opadowe powinny być odprowadzenie do sieci w ulicach bezpośrednio przyległych, dozwala się również odprowadzenie wód opadowych na teren posesji. W przedmiotowej sprawie na podstawie stanowiska gestora sieci (pismo z dnia 12 maja 2025 r.) z tytułu braku możliwości przyłączenia do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej wody opadowe mogą być odprowadzone na teren własnej posesji i do zbiorników retencyjnych. Powyższe rozwiązanie jest także zgodne § 28 rozporządzenia MI w przypadku budynków niskich lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Reasumując Wojewoda uznał, że planowana budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych (jednolokalowych) w zabudowie bliźniaczej wraz z wewnętrzną instalacją gazową, kanalizacją deszczową ze zbiornikami retencyjnymi, wewnętrzną linią zasilającą oraz zagospodarowaniem terenu (ciągi pieszo-jezdne, miejsca postojowe dla samochodów osobowych, miejsca do gromadzenia odpadów) jest zgodna obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do zarzutu wadliwości decyzji wyłączającej grunt z użytkowania rolnego, Wojewoda podniósł, że organ architektoniczno - budowlany nie jest uprawniony do weryfikowania takiej decyzji. W ocenie Wojewody planowane zamierzenie nie ma negatywnego wpływu na środowisko i zdrowie ludzi oraz obiekty sąsiednie i nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ nie osiąga progu, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 55 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.). W związku z powyższym projektowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm.). Zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy 0,01129 ha nie osiąga progu 4 ha określonego w § 3 ust. 1 pkt 55 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. dla takiej zabudowy na obszarach nie objętych formami przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2024 r. o ochronie przyrody lub nie znajdującej się w otulinach form ochrony przyrody o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1- 3 tej ustawy, innych niż wymienione w tiret 1. Na terenie objętej inwestycją nie znajduje się wartościowy drzewostan. Projekt nie przewiduje żadnej wycinki drzew. Tereny utwardzone zaprojektowano jako przepuszczalne utwardzenia z drobnowymiarowych, betonowych kostek "ekobruku" ułożonych na podbudowie z pospółki żwirowej o różnej frakcji. Projektowana zabudowa nie spowoduje: przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu; emisji substancji zanieczyszczających powietrze atmosferyczne w ilościach ponadnormatywnych; wystąpienia wibracji o natężeniu oddziałującym szkodliwie na środowisko, a zwłaszcza na zdrowie ludzi oraz otaczające obiekty budowlane, nie jest źródłem promieniowania niejonizującego, stwarzającego zagrożenie zdrowia i życia ludzi, bądź uszkodzenia albo zniszczenia środowiska; nie powoduje zrzutu ścieków które mogły by zakłócić istniejącą równowagę systemu ekologicznego najbliższego otoczenia oraz nie wywoła pogorszenia jakości środowiska przyrodniczego. Ustosunkowując się do podnoszonej przez stronę argumentacji dotyczącej uciążliwości spowodowanych realizacją inwestycji oraz skutkami jej eksploatacji po oddaniu budynków do użytkowania Wojewoda wyjaśnił, że organ administracji architektontczno - budowlanej nie jest kompetentny w tych kwestiach. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest również uprawniony do sprawdzenia zgodności z przepisami projektu architektoniczno-budowlanego, a wyłącznie do przeprowadzenia takiej kontroli w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (wymóg art. 34 ust. 3d pkt 3). Analiza złożonej dokumentacji potwierdza, że takie oświadczenie znajduje się w aktach sprawy. W konsekwencji Wojewoda uznał, że wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno - budowlanej zobowiązany był wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wniósł dodatkowo o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów znajdujących się w aktach sprawy: dokumentacji geotechnicznej E. nr arch. [...] - w celu stwierdzenia faktu występowania glin piaszczystych o ograniczonej przepuszczalności; pisma Zarządu Infrastruktury Miejskiej z 12 maja 2025 r. - w celu stwierdzenia faktu braku kanalizacji deszczowej; warunków technicznych Wodociągów [...] i P. - w celu stwierdzenia faktu planowanej infrastruktury dla czterech odrębnych gospodarstw domowych; odwołania mieszkańców z 10 czerwca 2025 r. - w celu stwierdzenia faktu sprzeciwu współwłaścicieli działki [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie w szczególności art. 35 ust 1 pkt 1 lit a) Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dzielnica Mieszkaniowa Zachód", w szczególności: 1) § 11 ust. 4 oraz karty jednostki planu 6.MN pkt 3 MPZP - poprzez zatwierdzenie projektu przewidującego budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce o powierzchni 1129 m2, podczas gdy plan miejscowy jednoznacznie określa minimalną powierzchnię działki budowlanej na 800 m2 dla każdego budynku jednorodzinnego, co przy czterech budynkach oznacza wymagane minimum 3200 m2 (niedobór wynosi 2071 m2, tj. ponad 65%); 2) karty jednostki planu 6.MN pkt 1 i pkt 3 - poprzez pominięcie wymogu dokonania wtórnych podziałów geodezyjnych w celu wydzielenia samodzielnych działek budowlanych o powierzchni minimalnej 800 m2 przed wydaniem pozwolenia na budowę; 3) karty jednostki planu 6.MN pkt 2 zasady zagospodarowania - poprzez zaakceptowanie koncentracji zabudowy uniemożliwiającej prawidłowe realizowanie funkcji przeznaczenia podstawowego. Zarzucił ponadto naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 28 rozporządzenia MI - poprzez uznanie zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi, mimo że projekt nie zapewnia prawidłowego odprowadzenia wód opadowych z czterech budynków o łącznej powierzchni dachów 355,2 m2 przy potwierdzonym braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej a zaprojektowane zbiorniki retencyjne o łącznej pojemności zaledwie 11 m3 są niewystarczające dla bezpiecznego zagospodarowania wód opadowych, a dokumentacja geotechniczna E. wskazuje na gliniaste podłoże o ograniczonej przepuszczalności. Podniósł także zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez błędne wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu i nieprawidłową ocenę wpływu inwestycji na nieruchomość obciążoną służebnością (działka nr [...]), przez którą przebiega cała infrastruktura planowanej inwestycji. Niezależnie od powyższego zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, w tym: faktycznej możliwości zagospodarowania wód opadowych przy gliniastym podłożu; wpływu czterokrotnego zwiększenia intensywności użytkowania na zakres ustanowionych służebności oraz zgodności projektu z warunkami decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. Wskazał również na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do kluczowych zarzutów strony skarżącej, w szczególności dotyczących: wymogu minimalnej powierzchni działki 800 m2 dla każdego budynku jednorodzinnego; rzeczywistego charakteru inwestycji obejmującej cztery odrębne gospodarstwa domowe; braku analizy chłonności gruntu zgodnej z wymogami postanowienia z 28 kwietnia 2025 r. Końcowo wskazał na naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy pozwolenie na budowę, mimo że ta sama inwestycja została uprzednio zakwestionowana przez Wojewodę w decyzji z dnia 16 lipca 2025 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisk, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje. W jej wyniku decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana została decyzja Wojewody Pomorskiego z 20 listopada 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Słupska zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekty architektoniczno – budowlane oraz udzielającą pozwolenia na budowę dla S. sp. z o.o. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy podnieść, że Sąd nie jest związany treścią skargi. Jak stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy, który to przepis nie ma sprawie zastosowania. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (wyrok NSA z 10 lutego 2026 r., III FSK 140/25). W ocenie Sądu organ odwoławczy nie zwrócił uwagi na istotne uchybienia w przedłożonej przez inwestora dokumentacji, przez co ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego musi być uznana za naruszającą art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej jako: "k.p.a."). Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r., poz. 418; dalej jako: "Prawo budowlane") w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 tego przepisu (chodzi wymogi projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego) organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Jak przyjmuje się w orzecznictwie przepis ten nie ogranicza inwestora w sposobie usunięcia wskazanych nieprawidłowości, a w szczególności nie zakazuje, aby ten obowiązek został wykonany w ten sposób, że inwestor w miejsce wadliwego projektu budowlanego składa nowy projekt budowlany, sporządzony przez innych projektantów (wyrok NSA z 21 sierpnia 2025 r., II OSK 2399/233). W poddanej sądowej kontroli sprawie Prezydent Miasta Słupska wydał postanowienie nakładające na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących z przedłożonym do zatwierdzenia projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno budowlanym (postanowienie z 28 kwietnia 2025 r. – w aktach administracyjnych). W postanowieniu tym nałożono na inwestora obowiązek dostosowania przedłożonej dokumentacji do zgodności z ustaleniami obowiązującego dla terenu planowanej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dzielnica Mieszkaniowa Zachód" w Słupsku zatwierdzonego uchwałą Nr XXXIV Rady Miejskiej w Słupsku z 21 grudnia 2011 r. w zakresie stanowiska gestora sieci o braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej, nałożono obowiązek załączenia analizy chłonności gruntu wód opadowych z powierzchni utwardzonych oraz dachów po zapełnieniu zbiorników retencyjnych (analiza powinna być sporządzona przez osobę uprawnioną w oparciu o informacje wynikające z opinii geologicznej), nałożono obowiązek oznaczenia wymiarów placów do gromadzenia odpadów (powierzchnia tych miejsc powinna umożliwiać segregację odpadów), a także obowiązek podania rodzaju nawierzchni utwardzonych z wykazaniem warstw zapewniających infiltrację wód opadowych; przedłożenia opinii projektanta o sposobie posadowienia obiektu, określenia kategorii geotechnicznej; przedłożenia prawidłowego oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (jak wskazano projektant w takim oświadczeniu składa podpis pod listą osób biorących udział w opracowaniu projektu). Nałożono także obowiązek przedłożenia projektu zagospodarowania działki ze wskazaniem kolorystycznego rozróżnienia sieci, instalacji oraz elementów zagospodarowania terenu sporządzonego na mapie lub jej kopii. W ocenie Sądu analiza akt sprawy uzasadnia wniosek, że nie wszystkie nałożone wyżej wskazanym postanowieniem obowiązki zostały wykonane. Mimo to, organy administracji wydały decyzję zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekty architektoniczno – budowlane. Przed wszystkim należy zwrócić uwagę, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie z dnia 30 maja 2025 r. B. B. pełnomocnik inwestora, w którym stwierdza ona, że uzupełnia "dokumenty zgodnie z treścią" postanowienia Prezydenta Miasta Słupska. Jest to jedyny dokument stanowiący "reakcję" inwestora. Do tego oświadczenia nie załączono jednak żadnych dokumentów stanowiących wykonanie obowiązków wynikających z przywołanego postanowienia Prezydenta. Co więcej, brak jest nawet wykazu w treści tego oświadczenia przedkładanych dokumentów. Organ odwoławczy kwestii tej w żaden sposób nie wyjaśnił. Należy też zwrócić uwagę na swoistą niekonsekwencję zgormadzonej w toku postępowania dokumentacji. Otóż "Projekt budowlany. Element I. Projekt zagospodarowania terenu" sporządzony został w lutym 2025 r. (taką datę wskazania jako datę opracowania dokumentu). Należy zatem uznać, że to ten dokument był przedmiotem oceny przez Prezydenta i jego dotyczyło postanowienie z 28 kwietnia 2025 r. Na s. 6 tego dokumentu znajduje się "Obliczenie zdolności chłonnej gruntu" dotyczące wód opadowych z dachu budynków, terenów utwardzonych i terenów zielonych. Na podstawie akt sprawy nie sposób jednak ustalić czy jest to analiza chłonności gruntu, o której mowa w postanowieniu Prezydenta czy innego rodzaju oświadczenie. Przeciwko uznaniu tego fragmentu za wymaganą analizę przemawia to, że "Projekt budowlany (...) Projekt zagospodarowania terenu" został sporządzony w lutym 2024 r. i jak należy wnioskować z treści postanowienia – w kwietniu tego fragmentu w nim nie było. Gdyby była to część "Projektu..." przedłożona przy wniosku wszczynającym postępowanie należałoby przyjąć, że organ administracji domagał się innego opracowania. Ponadto, w odwołaniu od decyzji skarżący przedstawił odmienne ustalenia, a jego stanowisko nie zostało skonfrontowane z dokumentacją inwestora. Podkreślenia wymaga, że jeżeli strona kwestionuje ustalenia przedstawiane przez inwestora to organ odwoławczy powinien je ocenić, zweryfikować i odnieść się do nich, wykazując ich ewentualną nieprawidłowość. Z taką sytuacją nie mieliśmy do czynienia w przedmiotowej sprawie, Organ II instancji nie rozważył i nie ustosunkował się w swojej decyzji do twierdzeń odwołującego się przez co naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 Kodeksu. Nie można także przyjąć, że oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej zostało złożone prawidłowo. Wbrew wyraźnemu wskazaniu projektant prowadzący złożył podpis przed listą osób biorących udział w opracowaniu projektu, a nie na jej końcu. Uchybienie to o charakterze formalnym dowodzi jednak nie wykonania obowiązków nałożonych w postanowieniu z 28 kwietnia 2025 r. Organ odwoławczy pominął też fakt, że przedłożone projekty architektoniczno – budowlane dotyczące poszczególnych obiektów zawierają skreślenie i dopiski nie wiadomo kiedy i przez kogo sporządzane. Powyższe uzasadnia wniosek, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu, charakter i zakres uchybień możliwe są do naprawienia w ponownym postępowaniu przez organem II instancji. Dysponuje on bowiem kompetencjami w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego i wyjaśnienia wskazanych rozbieżności tak, by zgromadzony został kompletny materiał dowodowy pozwalający na pełna ocenę stanu faktycznego i rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami.