III SA/Gl 1004/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 maja 2026 r. sprawy ze skargi E. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 8 sierpnia 2025 r. nr SKO.FD/41.4/99/2025/9267 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania oddala skargę.

Przedmiotem sporu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach – dalej SKO, organ , Kolegium z dnia 8 sierpnia 2025 roku nr SKO.FD/41.4/99/2025/9267, podjęte na podstawie 58 i 59 art. ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. - Dz.U. z 2024r., poz. 572) którym to po rozpatrzeniu wniosku E.M. – dalej strona, skarżąca z dnia 4 czerwca 2025r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 23 grudnia 2024 r. znak; [...] w sprawie określenia przypadającej do zwrotu dotacji udzielonej w latach 2021 i 2022 w łącznej wysokości 172.435,52 zł oraz określenia terminu naliczania odsetek odmówiono przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Postanowienie powyższe zostało wydane w następującym stanie. Decyzją z dnia 23 grudnia 2024 r. Prezydent Miasta G. określił stronie przypadającą do zwrotu dotację udzieloną w latach 2021 i 2022 w łącznej wysokości 172.435,52 zł oraz określił termin naliczania odsetek. Pismem z dnia 6 czerwca 2025 r. Prezydent Miasta G. przekazał Kolegium odwołanie E.M. wraz z wnioskiem o przewrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 23 stycznia 2024 r. znak: [...]. Prezydent Miasta G. wyjaśnił, że decyzja z 23 grudnia 2024 r. została wysłana pocztą do strony na adres zamieszkania: ul. [...], [...] S.. Przesyłka była dwukrotnie awizowana i została zwrócona do nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Zatem decyzja została skutecznie doręczona w trybie art. 44 k.p.a., a zatem odwołanie zostało złożone po terminie. Kolegium stwierdziło, iż decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia 23 grudnia 2024 r. znak: [...] została skutecznie doręczona Stronie w trybie art. 44 k.p.a. Po jego przywołaniu stwierdziło, iż doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z powyższego wynika, iż dwukrotne awizowanie przesyłki, w sposób określony w art. 44 k.p.a., uzasadnia przyjęcie domniemania faktycznego, że przesyłka ta doszła do rąk adresata, a co za tym idzie, że dokonane w ten sposób doręczenie było skuteczne. Jak wynika z przekazanych akt sprawy, przesyłka skierowana do Wnioskodawczyni, zawierająca decyzję organu pierwszej instancji, zawierającą prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia, została awizowana. Skoro zatem pierwsze awizo miało miejsce 8 stycznia 2025 r. to oznacza, że termin do odbioru tej przesyłki upływał 22 stycznia 2025 r. a zatem należy uznać, że na mocy przesyłka została skutecznie doręczona stronie z tym dniem. Kolegium wskazało, iż art. 58 k.p.a. stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Zgodnie natomiast z art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Kolegium wskazało, iż kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest wiec możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. A contrario zatem, przywrócenie to może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminowi nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (vide: wyrok NSA z 20 maja 1998 r. sygn. akt 1 SA/Ka 1718/96 - Lex nr 33415). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego lub jego pełnomocnika zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osoba, powódź, pożar (vide: wyroki NSA z: 4 listopada 1998 r. sygn. akt 111 SA 1243/97 - Lex nr 36902, 15 lipca 2009 r. sygn. akt 11 OSK 1162/08 - Lex nr 552830, 13 lipca 2021 r. sygn. akt 1 OSK 1849/19 - Lex nr 3224579, 19 maja 2021 r. sygn. akt 1 OSK 2539/20 - Lex nr 3194868, 16 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 3883/19 - Lex nr 3170090, 17 lutego 2021 r. sygn. akt 11 OSK 1865/18 - Lex nr 3280155). Podkreślono, że organ orzekający nie jest upoważniony do podejmowania czynności zmierzających do zebrania dowodów na okoliczności uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Uprawdopodobnienie zaś znaczy tyle, że wnoszący o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej ma jedynie stworzyć w świadomości organu orzekającego mniejszy lub większy stopień przekonania o prawdopodobieństwie jakiegoś faktu (E. Iserzon (w:) E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty wzory i formularze, Warszawa 1970, s. 135). Strona powinna zatem uprawdopodobnić, że mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia. W ocenie Kolegium brak jest podstaw do przywrócenia stronie terminu do wniesienia odwołania, ponieważ nie uprawdopodobniła ona, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Kolegium wskazało, iż wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wnioskodawczyni uzasadniła przebywaniem służbowymi poza granicami Polski - na dowód czego załączono 4 zaświadczenia C sp. z o.o. z których wynika, iż E.M. przebywała w terminach: 2 kwietnia 2024 r. - 17 lipca 2024 r., 14 września 2024 r. - 31 stycznia 2025 r., 19 lipca 2024 r. - 19 sierpnia 2024 r., 1 września 2023 r. - 24 lutego 2024 r. w związku z czynnościami służbowymi wynikającymi z umowy zlecenia na terenie Republiki Federalnej Niemiec. Kolegium wskazało i podzieliło pogląd, iż zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 27 czerwca 2024 r. II OSK 920/23 [cytat:] "Sam wyjazd w delegację, szczególnie na dłuższy okres, z zasady jest wcześniej planowany, a więc czas wyjazdu oraz długość pobytu są znane z wyprzedzeniem. W takiej sytuacji, mając na uwadze fakt dłuższej nieobecności. chcąc należycie dbać o swe interesy, strona winna zapewnić możliwość odbierania jej korespondencji w czasie nieobecności, przynajmniej przez posłużenie się pomocą osób trzecich. W takiej sytuacji nie może wyłączać zawinienia fakt czasowego przebywania strony w delegacji w innym miejscu niż adres zamieszkania, na który organy administracji publicznej kierują korespondencję.". Podkreśliło, że skoro strona zaniechała dochowania wszelkich starań, aby kierowane do niej przesyłki mogły być odbierane (chociażby poprzez ustanowienie pełnomocnika pocztowego do odbioru korespondencji podczas nieobecności Strony w kraju) i aby mogła się zapoznać się z ich treścią, to tym samym uznać należy, że nie wykazała ona należytej staranności w dbałości o swoje interesy. W świetle art. 58 § 1 k.p.a. tylko w sytuacji, gdy strona dołożyła wszelkiej staranności i dbałości o swoje interesy, a niedopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, w danych warunkach nie do przezwyciężenia, można uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Dopuszczenie się przez stronę chociażby lekkiego niedbalstwa wyklucza możliwość przywrócenia terminu (wyrok NSA z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt 1 OSK 2539/20, LEX nr 3194868). Warunkiem koniecznym do uwzględnienia podania o przywrócenie terminu jest brak jakiejkolwiek winy .strony. Na gruncie art. 58 § 1 k.p.a. każdy stopień winy, nie wyłączając lekkiego niedbalstwa, uzasadnia wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu. Z dokonanych przez Kolegium ustaleń wynika także, iż w sprawie nie zachowano przewidzianego prawem terminu do wniesienia wniosku. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 4 października 2022 r. II OSK 1607/21 [cytat:] "Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W przypadku uchybienia terminu strona może złożyć wniosek o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 58 § 2 KPA). Jest to termin zawity, co oznacza, że nie może być on skracany, ani wydłużany, a ponadto - zgodnie z art. 58 § 3 KPA - niedopuszczalne jest jego przywrócenie. W sytuacji, gdy strona złoży wniosek o przywrócenie terminu po upływie 7 dni od dnia ustania przyczyny, o której mowa w art. 58 § 1 k.p.a, organ ma obowiązek odmówić przywrócenia terminu, bez względu na to, czy strona uprawdopodobniła brak winy, czy nie.". Kolegium stwierdziło, iż wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 4 czerwca 2025 r. wraz z odwołaniem. Nie jest to jednak pierwszy wniosek w sprawie przywrócenia terminu, gdyż już w piśmie z dnia 28 lutego 2025 r. E.M. wnosiła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta G. znak: [...], przy czym z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych ww. podania, pozostawiono je bez rozpoznania, o czym strona została poinformowana pismem z dnia 19 maja 2025 r. W tych okolicznościach sprawy, w ocenie Kolegium nie sposób uznać, iż wniosek strony dnia 4 czerwca 2025r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 23 grudnia 2024 r. znak: [...] został złożony w przewidzianym prawem terminie. W sytuacji, gdy strona złoży wniosek o przywrócenie terminu po upływie 7 dni od dnia ustania przyczyny, o której mowa w art. 58 § 1 k.p.a., organ ma obowiązek odmówić przywrócenia terminu, co uczynił postanowieniem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona Kolegium zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego, tj. art. 44 k.p.a poprzez błędne uznanie doręczania zastępczego decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 23 grudnia 2024, w dniu w dniu 22 stycznia 2025r. - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 58 § 1 i 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż skarżąca nie uprawdopodobniła, iż do uchybienia terminu doszło bez je winy oraz uznanie, że w sprawie nie zachowano terminu do wniesienia odwołania. Mając na względzie wskazane zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu na złożenie odwołania oraz rozpatrzenie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta G., znak [...]. W uzasadnieniu skargi podniosła, że w swoim stałym miejscu pobytu zamieszkuje sama i do dnia otrzymania zawiadomienia o toczącej się przeciw niej egzekucji administracyjnej nie posiadała żadnej wiedzy o toczącym się postępowaniu kontrolnym i administracyjnym w jej sprawie, a wiec nie mogła zatem przewidzieć, że będzie otrzymywała od organu administracyjnego korespondencję wymagającą jej aktywności. Biorąc pod uwagę powyższe niepodjęcie przez skarżącą poczty wynikało z obiektywnych przeszkód w postaci wyjazdu służbowego. Co więcej po powrocie skarżąca nie znajdowała w swojej skrzynce pocztowej żadnego awiza dokumentującego nadanie do niej jakiejkolwiek korespondencji z Urzędu Miejskiego G., dlatego w dniu 28.02.2025 złożyła skargę reklamacyjną na usługi świadczone przez operatora pocztowego (w załączaniu kopia skargi oraz odpowiedz Poczty Polskiej na skargę) W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że decyzja organu I instancji została doręczona w sposób prawidłowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 163 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia kończące postępowanie. Należy jeszcze zaznaczyć, że w sytuacji, gdy skarga dotyczy postanowienia organu administracji, sprawa może zostać rozpoznana przez sąd w postępowaniu uproszczonym (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.), na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.) – co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 8 sierpnia 2025 r. nr SKO.FD/41.4/99/2025/9267 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 23 grudnia 2024 r. znak; [...] w sprawie określenia kwoty do zwrotu dotacji udzielonej w latach 2021 i 2022 w łącznej wysokości 172.435,52 zł oraz określenia terminu naliczania odsetek. Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że ostatecznym postanowieniem 8 sierpnia 2025 r. nr SKO.FD/41.4/86/2025/9267 Kolegium stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta G. nr SKO.FD/41.4/99/2025/9267 z dnia 23 grudnia 2024 r. znak; [...] w sprawie określenia kwoty do zwrotu dotacji udzielonej w latach 2021 i 2022 w łącznej wysokości 172.435,52 zł oraz określenia terminu naliczania odsetek. W myśl art. 129 k.p.a.: Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Jak stanowi art. 41 § 1 k.p.a w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu. Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych. ( art. 42). Jak stanowi art. 44§ 1 k.p.a w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z akt sprawy wynika, iż przesyłka skierowana do strony z decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia 23 grudnia 2024 r. znak; [...] w sprawie określenia kwoty dotacji do zwrotu za lata 2021 i 2022 zawierająca pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia, została awizowana na adres zamieszkania strony: ul. [...], [...] S., a zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej i miało to miejsce 8 stycznia 2025 r. Powtórne zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru miało miejsce 16 stycznia 2024r. (vide zwrotne potwierdzenie odbioru zawarte w aktach sprawy pod sygn. akt III SA/GL 1003/25). To oznacza, że termin do odbioru tej przesyłki upływał 22 stycznia 2025 r. W konsekwencji należy uznać, że na mocy art. 44 § 4 k.p.a., przesyłka została skutecznie doręczona stronie z tym dniem. Termin zatem do wniesienia odwołania upływał w dniu 5 lutego 2025 r., gdzie odwołanie złożono 4 czerwca 2025 r., a więc z uchybieniem 14- dniowego terminu. Powyższe oznacza, iż niezasadne są zarzuty skargi co do naruszenia w sprawie art. 44 k.p.a. W ocenie Sądu Kolegium w sposób prawidłowy stwierdziło w uzasadnieniu postanowienia, że decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia 23 grudnia 2024 r. znak; [...] została w sposób prawidłowy doręczona. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonego orzeczenia stanowił art. 58 § 1 i 2 k.p.a, zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (art. 58 § 1 k.p.a.). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.), przy czym przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (art. 58 § 3 k.p.a.). Z powołanej regulacji wyraźnie wynika, że organ administracji publicznej jest zobowiązany przywrócić termin do dokonania określonej czynności procesowej, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: (a) uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony; (b) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu; (c) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z 6 kwietnia 2016 r., III SA/Po 1265/15). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania powinien zatem powoływać się na okoliczności wskazujące na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Wprawdzie uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód, nie dającym pewności, lecz jedynie wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o danym fakcie, to jednak uprawdopodobnienie winno prowadzić do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie będące przyczyną uchybienia terminu rzeczywiście miało miejsce. Podzielić należy pogląd prawny wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2006r. (sygn. akt III CZ 28/06, LEX nr 188379), według którego chociaż uprawdopodobnienie jest wyjątkiem od reguły formalnego przeprowadzenia dowodu, działającym na korzyść strony powołującej się na określony fakt, to jednak nie oznacza to, że może ono w każdej sytuacji opierać się tylko na samych twierdzeniach strony. Odwołanie się w art. 58 § 1 k.p.a. do braku winy powoduje, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybienie terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98, LEX nr 50679 ). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 1998 roku, sygn. akt IV SA 1153/96, brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe ( por. LEX nr 45637 ). Osoba zainteresowana powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J.Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. C.H.Beck, Warszawa 2004 s. 331). Strona skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu, nie uprawdopodobniła, że uchybienie w złożeniu odwołania w terminie nastąpiło bez jej winy. Okoliczności podane przez skarżącą nie uzasadniają uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminu, skarżąca powinna stosowną argumentacją uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niej niezależna. Za słuszną należy uznać ocenę organu popartą wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2024 r. 11 OSK 920/23 gdzie stwierdzono iż "Sam wyjazd w delegację, szczególnie na dłuższy okres, z zasady jest wcześniej planowany, a więc czas wyjazdu oraz długość pobytu są znane z wyprzedzeniem. W takiej sytuacji, mając na uwadze fakt dłuższej nieobecności chcąc należycie dbać o swe interesy, strona winna zapewnić możliwość odbierania jej korespondencji w czasie nieobecności, przynajmniej przez posłużenie się pomocą osób trzecich. W takiej sytuacji nie może wyłączać zawinienia fakt czasowego przebywania strony w delegacji w innym miejscu niż adres zamieszkania, na który organy administracji publicznej kierują korespondencję.". W ocenie Sądu strona dopuściła się niedbalstwa albowiem wiedząc, iż systematycznie przebywa w Niemczech w związku z wykonywanymi wyjazdami służbowymi, które są długotrwałe jak to wynika z zaświadczeń C i miały miejsce, pierwszy już w terminie od 2 kwietnia 2024r. do 17 lipca 2024r., winna tak zorganizować odbiór korespondencji do niej kierowanej jak choćby poprzez ustanowienie pełnomocnika pocztowego do odbioru korespondencji, by mieć wiedzę w tym przedmiocie i by móc zapoznać się z ich treścią. Powyższe oznacza, iż w sprawie nie było podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Dopuszczenie się przez stronę chociażby lekkiego niedbalstwa wyklucza możliwość przywrócenia terminu (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt 1 OSK 2539/20, LEX nr 3194868). W sprawie nie został także spełniony warunek określony w art. 58 § 2 k.p.a. iż prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Sad po analizie akt sprawy przyjął, iż ustanie przyczyny uchybienia terminu - niewiedza co do faktu wydania decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 23 grudnia 2024 r. znak; [...] w sprawie określenia kwoty do zwrotu dotacji udzielonej w latach 2021 i 2022 w łącznej wysokości 172.435,52 zł nastąpiła w dniu 24 marca 2025r. W tym bowiem dniu strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Od tego zatem dnia biegł 7 dniowy termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta G. znak: [...]. Tymczasem wniosek strony rozpoznany zaskarżonym postanowieniem strona złożyła 4 czerwca 2025r. a zatem z uchybieniem terminu z art. 58 § 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał argumenty skargi za niezasadne i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.